Blog > Komentarze do wpisu
Historia Holandii cz.2
Początek i rozwój feudalnych państewek na podstawie "Historii Holandii" J.Balickiego i M.Boguckiej.

Rozpad państwa Karola Wielkiego otworzył nowy etap w dziajach całej Europy Zachodniej.
Procesy feudalizacyjne uległy znacznemu przyspieszeniu.
Zanikła klasa wolnych chłopów i drobnych posiadaczy ziemskich.
Cała Europa Zach. pokryła się siecią większych i mniejszych włości feudalnych- gruntów dworskich, terenów leśnych i działek chłopskich.
Chłopi zaczęli tworzyć coraz bardziej jednolitą klasę, złożoną z dawnych wolnych i niewolnych, którzy w tych niespokojnych czasach dobrowolnie lub pod przymusem weszli w stosunek zależności osobistej lub gruntowej od możnych.
Osłabienie władzy centralnej sprawiło, że zaczęła wzrastać rola lokalnych możnych- wywodzących się z arystokracji plemiennej i z grona urzędników królewskich.
Wydarzenia polityczne, zwłaszcza rozgrywki dynastyczne, rozbudowywały drabinę feudalną i komplikowały sieć zależności lennych.
Tak rozwijała się sytuacja również na ziemiach później zwanych Niderlandami, zwłaszcza na ich południowych obszarach.
W IX w. urząd hrabiego, dawnego urzędnika monarszego, ostatecznie przekształcił się w niezależną godność dziedziczną.
Jednocześnie postępowało przekształcanie się poszczególnych hrabstw w samodzielne państewka.

Lotaryngia, o którą walki toczyły się pomiędzy Francją i Niemcami cały IX w., w początkach X w. stała się własnością króla niemieckiego Henryka I. Lotaryngię włączono do Niemiec na prawach odrębnego księstwa.
W drugiej połowie X w. nastąpił rozpad Lotaryngii na Górną i Dolną.
W Lotaryngii Górnej rządy objął Fryderyk hr. Baru.
W Dolnej rządzili ostatni francuscy Karolingowie- Karol i Otto. Po nich władzę przejął Gotfryd I hr. Verdun (1012-1023 r.)
Jego władztwo rozciągało sie na obszar położony między Skaldą a Renem, na południe siegając aż do Sedanu. Na pólnocy granica Dolnej Loataryngii opierała się o Fryzję.
Jak widać księstwo to pokrywało się z terytorium późniejszych Niderlandów.
Władcy tego państwa byli głównymi sojusznikami cesarza. Po śmierci Gotfryda III Garbatego ziemia ta przeszła najpierw na syna cesarza Konrada, potem na hr. Limburgii, Henryka, po czym tytuł książęcy przejąli władcy Brabancji. Jednak ci ostatni nie zdobyli nigdy wyższej pozycji i nie potrafili skupić większej władzy. Rozpad Dolnej Lotaryngii odbił się na nazewnictwie. W XII w. nazwa Dolna Lotaryngia została zastąpiona przez określenie NIDERLANDY.

W IX w. z dawnej „marchia Fresiae" Karola Wielkiego ukształtowało się u ujścia Renu hrabstwo Holandii, która rządziła
dynastia Gerolfingów.

 herb_holandii

W pocz. IX w. hr.Teodoryk III poskromił Fryzów i pokonał biskupa Utrechtu Adelbolda. Teodoryk zagarnął obszary położone nad Mozą i zbudował tu zamek. Zaczął pobierać cło od kupców spławiających towary do Anglii, co było naruszeniem uprawnień cesarskich. Koalicja jaka ruszyła na Holandię w 1018 r. (Gotfryd I Lotaryński, Biskup Utrechtu Adelbold, cesarz niemiecki Henryk II) poniosła porażkę i Teodoryk zatrzymał zdobycze.

wl_hol 


Niestety w drugiej połowie XI w. pod wodzą biskupa Utrechtu, Wilhelma, powstała koalicja skierowana przeciwko Holandii. Napastnicy wykorzystali śmierć Florisa I (Florenta I) w 1061 r. i wystąpili przeciwko małoletniemu Teodorykowi V. Walki te splotły się z rozłamem ówczesnym w Rzeszy i walką między papieżem a cesarzem (spór Henryka IV z Grzegorzem VII). Książę Dolnej Lotaryngii, Gotfryd III Garbaty z pomocą biskupa Utrechtu opanował znaczną część Holandii, a na północy podbił Fryzów. Książę ten razem z biskupem Utrechtu należał do głównych sojuszników cesarza niemieckiego, któremu pomógł poskromic powstanie Sasów (1073-1075).

Inne państewka, które powstały to Brabancja, Limburgia i Luksemburg. W XI w. Geldria i Kliwia (Cleve). Duchowni feudałowie tworzyli również swoje państwa. Na południu Niderlandów powstały biskupie Leodium i Cambrai, a na północy Utrecht.

Najważniejsze archiwalia z tego okresu:

1. W klasztorze w Fuldzie znajduje się "De Codex Bonifatius II", którym wg przekazów św. Bonifacy osłaniał się przed mieczami pogańskich Fryzów. Św. Bonifacy został zamordowany w czasie misji chrystianizacyjnej 5 czerwca 754 r. koło Dokkum.

2. Najstarszy zachowany dokument w Królestwie Niderlandów przechowywany jest w Archiwum Narodowym w Limburgii Jest to przywilej celny dla Ansfrieda, biskupa Utrechtu, nadany przez Ottona I.

3. W 1118 r. prawa miejskie od cesarza niemieckiego otrzymało miasto Stavoren. To najstarszy zachowany dokument w Niderlandach.

4. W Archiwum Narodowym przechowywana jest Bulla Aleksandra III z 1179 r. Dotyczy ona przywileju dla klasztoru Rijnsburg.

wtorek, 24 lutego 2009, his.tek

Polecane wpisy

  • Po długiej przerwie...

  • Historia Holandii cz.4

    Gospodarka i społeczeństwo średniowiecznych Niderlandów od XI do XIII w. W XI w. rozwijało się w Niderlandach rolnictwo. Już wtedy lasy były mocno przerzedzon

  • Historia Holandii cz.1

    W tej części znajdziecie informacje o pierwszych mieszkańcach Królestwa Niderlandów. Następnie o czasach rzymskich oraz początkach średniowiecza.Korzystam z ksi